Teminat bazen bankayı ikna etmez; sadece konuşmayı başlatır.
Birçok patronun en çok takıldığı yer burası.
“Gayrimenkul var.” “Çek var.” “Makine var.” “Ciro var.” “Firma çalışıyor.”
Doğru.
Ama banka masasında asıl soru çoğu zaman bu değildir.
Banka şunu sorar:
“Bu firma parayı nereden, hangi vadede, hangi nakit akışıyla geri ödeyecek?”
Türkiye’de kredi limitinin çıkmadığı birçok dosyada görünmeyen eksik teminat değil, geri ödeme hikâyesidir.
Patron der ki: “İşim var.”
Banka sorar: “Bu iş ne zaman nakde dönecek?”
Patron der ki: “Müşterilerim sağlam.”
Banka sorar: “Alacak kalitesi dosyada nasıl ispatlandı?”
Patron der ki: “Ciro büyüyor.”
Banka sorar: “Bu büyüme kâr mı üretiyor, yoksa nakdi mi tüketiyor?”
Patron der ki: “Teminatım yeterli.”
Banka sorar: “Teminat dışında geri ödeme kaynağı net mi?”
İşte kredi dosyası çoğu zaman burada susar.
Çünkü firma sahada güçlüdür ama dosya masada kendini savunamaz.
Mali müşavir bilanço üretir. Patron işi anlatır. Banka risk okur.
Bu üç dil aynı dosyada birleşmediğinde, firma kötü olduğu için değil; karar masasında eksik göründüğü için bekletilir.
Limit tahsis dosyasında kritik mesele sadece belge toplamak değildir.
Kritik mesele şudur:
Nakit akışı, çek yapısı, müşteri kalitesi, borç ödeme disiplini, stok döngüsü, kârlılık, işletme sermayesi ihtiyacı ve geri ödeme planı aynı hikâyede birleşiyor mu?
Banka “bu firma çalışıyor” cümlesiyle değil, “bu firma bu krediyi şu kaynakla, şu vadede, şu disiplinle geri öder” cümlesiyle ikna olur.
Aradaki fark küçük görünür.
Ama kredi komitesinde fark büyüktür.
Bazı dosyalarda sorun limit talebi değildir. Sorun, limit talebinin gerekçesiz kalmasıdır.
Bazı dosyalarda sorun teminat değildir. Sorun, teminatın geri ödeme mantığına bağlanmamasıdır.
Bazı dosyalarda sorun bilanço değildir. Sorun, bilançonun bankacının okuyacağı dile çevrilmemesidir.
Cimetrica One burada belge hazırlayan bir yapı gibi değil; patronun sahadaki gücünü banka masasında okunabilir kanıt zincirine çeviren karar dili mimarisi gibi çalışır.
Çünkü kredi başvurusu aslında bir ricadan çok, ispat dosyasıdır.
Ve banka çoğu zaman şuna bakar:
“Bu firma parayı istiyor mu?” değil.
“Bu firma parayı geri ödeyeceğini bana yeterince gösterebiliyor mu?”
Teminat var, dosya ilerlemiyorsa mesele başka yerde olabilir.
Banka sizce en çok hangi boşlukta duraksıyor?
